The road goes ever on and on...

Sessie 5

De Poort sluit

Nadat de groep de trap afgelopen is naar een diepere laag van de schaduwburcht komen ze in een ruimte die, behalve dat een heel deel met spinrag bedekt is, ook een diepe put (zonder rand) in de vloer heeft. Muradin probeert de diepte van de put te peilen met fakkels, maar het duurt dusdanig lang voordat de fakkel uitgaat, dat de put bijzonder diep moet zijn. uit de put komt een licht briesje naar boven. Als de groep begint met de spinrag weg te branden verschijnt uit een andere kamer een enorme spin, waarschijnlijk gelokt door bewegingen in het web. Later verschijnt ook een tweede spin. Ondanks een eerste angstigheid worden de spinnen, die er enger uit zien dan dat ze echt gevaarlijk zijn, vlot verslagen. tijdens het gevecht komt er uit de volgende kamer een jonge elfenvrouw aangelopen. Ze helpt een handje mee met het verslaan van de spinnen en stelt zich daarna voor als Sya. De groep besluit, voor nu, om haar te vertrouwen en haar mee te laten helpen met het verder verkennen en verdelgen van de inhoud van de kelder van de schaduwburcht. In een ruimte waar het lijkt alsof er in de muren gezocht is naar een dicht gemetselde tunnel, wordt achter een vers open gebroken stuk muur een trap naar beneden gevonde. Onderaan deze verborgen trap is een kamer met een groot standbeeld van een duivelse ridder met een enorm zwaard in het midden. De muren zijn bedekt met beeldhouwwerken van ramskoppen en aan de overkant spuwen twee kleine ramskopjes gestaag een stroom water uit.

Als de groep een voor een de ruimte oversteekt voelen ze een magische kracht op zich inwerken. Sya wordt beinvloed en wordt richting het standbeeld geduwd. Het standbeeld beweegt en haalt uit met zijn zwaard. Uiteindelijk weet de groep de gewrichten van het standbeeld te blokkeren zodat het (voorlopig?) niet meer kan bewegen. Als bijna iedereen bij de waterspuwers is lijkt er een tweede val zich te activeren. Het water loopt niet meer weg… dat niet alleen.. Het portaal is afgesloten met een onzichtbaar krachtveld en het waterpeil stijgt snel. In blinde paniek probeert Muradin de waterspuwer met z’n hand dicht te houden, maar dit heeft alleen het effect dat de andere twee keer zo hard gaat stromen. Barthom valt stil, en Veigar, die zich buiten het krachtveld bevind probeert, tevergeefs, met zijn staf de boel te verzwakken. Sya begint uit wanhoop aan een van de waterspuwende ramskoppen te trekken. Die geeft een beetje mee… met vereende krachten worden beide ramskoppen naar voren getrokken en, terwijl Muradin al tot zijn middel in het water staat, wordt de put weer geopend en kan het water weg. De deur, die eerst potdicht zat, laat zich nu openen en de er is weer een trap.

Onderaan deze trap wacht de groep een gruwelijk schouwspel. In de hoeken van de kamer zijn die ?mensen? lijken onthoofd en aan het leegbloeden op een opvang schaal. Het opgevangen bloed stroomt door een goot naar een trapgat alwaar het naar een dieper niveau verdwijnt. Drie Orc priesters zijn daar met het ritueel bezig. Na een heftig, en deels magisch gevecht, waarbij de dood dichterbij komt dan ooit worden deze verachtelijke dienaren van de duistere macht verslagen en probeert de groep de bloedstroom naar beneden te stelpen, en gaan ze de trap af… Daar is een duister figuur bezig met een gloeiende cirkel op de grond. Het lijkt er op dat de poort geopend wordt. De groep valt snel aan en, gewond, weet de duistere figuur het ritueel niet af te maken. Hij keert zich tegen de groep en moet uiteindelijk toch het onderspit delven. De poort sluit definitief. De party keert, via de wenteltrap waarmee Sya de kerker ingekomen is, terug naar het oppervlak van de ruine. In een kapotte toren vallen ze in slaap. Ook Muradin die wacht houd probeert tegen de slaap te vechten, maar uiteindelijk sluit ook hij de ogen.

De groep wordt wakker, onderaan een ingestorte trap. boven hen klinkt gerommel, stof valt uit de kieren tussen de stenen. Bovenaan de wentel trap wacht een vreselijk gezicht. Een dode man ligt, half uitgebloed, op een tafel, in de haard zijn nog resten van verbrande paperassen te vinden. Aan de muurt hangt een beeld van de profeet Brutha, het symbool van Om. De papieren zijn uit een stuk dat de geschiedenis van het land, en het verval van het koninkrijk omschrijft. Ook zijn er een paar, ernstiger verbrande stukken, die de wederopstanding van de volgelingen van Orcus omschrijft. Als de groep de laatste trap op gaat staan ze boven op een toren. Het landschap is verdord, verbrand, verwoest. Zwart geblakerde bomen staan tegen een zwarte lucht die gloeit met het rood van de omringende vuren. De toren is belegerd…

De groep wordt wakker in het ochtend gloren van een prachtige nieuwe dag. Ze liggen nog steeds in de ruine van de schaduwburcht. Maar de toren waar ze inliggen komt wel bekend voor. Het is die uit de droom… In d omgeving is geen spoor te zien van een de verwoesting die in hun droom plaatsgevonden heeft. Is het een terugblik? of is het een visioen naar de toekomst?

Comments

Crazy_Croco

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.